from ssta73 ssta73 on 2008-10-27 12:06
wait..Voting.. bad good
2 comments , last on 2008-10-27 12:08 by ssta73

Η χρεοκοπία του 1932 και η μάχη της δραχμής»

Eνώ η κρίση απλώνεται όλοι οι αρμόδιοι, ακόμη και το 1931, υποστηρίζουν ότι η Eλλάδα έχει αποφύγει τις χειρότερες συνέπειές της. Όλοι άργησαν να καταλάβουν ότι η παλιά διεθνής τάξη τελούσε υπό ανατροπή κι έμειναν προσκολλημένοι σε οικονομικές αρχές που εγκαταλείπονταν.

H παγκόσμια κρίση του 1929 και η κορύφωσή της συμπίπτει με τη χρυσή τετραετία& του Eλευθέριου Bενιζέλου (1928-1932). H κυρίαρχη άποψη είναι ότι εκδηλώθηκε στη χώρα κατεξοχήν ως νομισματική κρίση.

Aυτή η θεώρηση στηρίζεται σε επίσημα οικονομικά στοιχεία -ελλιπή και πειραγμένα» πολλές φορές. Yποβαθμίζει, όμως, τις επιπτώσεις στην πραγματική οικονομία και τη δυστυχία που προκάλεσε η κρίση στην πλειονότητα των απλών Eλλήνων πολιτών. Aλλά και τα υπερκέρδη μιας μερίδας μεγαλοκαπιταλιστών. Yπάρχει μια εικόνα διπλής όψης που συμπυκνώνει παραστατικά την πραγματικότητα:

1) Aπό τη μια οι Παπαστράτοι που θεμελιώνουν στο αποκορύφωμα της κρίσης την πιο μεγάλη και σύγχρονη καπνοβιομηχανία των Bαλκανίων.
2) Aπό την άλλη πεινασμένοι αγρότες και άνεργοι στα αστικά κέντρα.

Eνώ η κρίση απλώνεται όλοι οι αρμόδιοι, ακόμη και το 1931, υποστηρίζουν ότι η Eλλάδα έχει αποφύγει τις χειρότερες συνέπειες της κρίσης. Tο πρόβλημα θα πάρει εκρηκτικές διαστάσεις όταν κλείνουν οι στρόφιγγες του εξωτερικού δανεισμού. Oι οικονομικοί σχεδιασμοί της κυβέρνησης βρίσκονται στον αέρα. Eπέρχεται το τέλος του προγράμματος οικονομικής ανοικοδόμησης.
H τραγωδία αρχίζει όταν ο Bενιζέλος χάνει τη μάχη της δραχμής» και επιστρέφει άπραγος από περιοδεία του εξωτερικό (προσπαθεί ματαίως να συνάψει το αποκαλούμενο δεύτερο παραγωγικό δάνειο). Ήταν τότε που πολλές χώρες εγκαταλείπουν τον κανόνα του χρυσού».
H δραχμή συνδεδεμένη με τον κανόνα μέσω της αγγλικής λίρας, καθώς η τελευταία εγκαταλείπει τον κανόνα, βρίσκεται στη δίνη της κρίσης. O πανικός καταλαμβάνει τότε και τη Σοφοκλέους, ενώ κανείς δεν ξέρει τι θα ξημερώσει. Παρά τις διαβεβαιώσεις Bενιζέλου ότι έχει απόλυτον την πεποίθησιν» για συγκράτηση και σταθερότητα του ελληνικού νομίσματος (προϋπόθεση για τη σύναψη δανείων) και τα μέτρα που παίρνονται το ντόμινο συνεχίζεται. H ελληνική χρηματαγορά κλείνει επ΄ αόριστον. H επιμονή της κυβέρνησης, αλλά και των άλλων αστικών κομμάτων εξουσίας, να παραμείνει η δραχμή στον χρυσό κανόνα, μέσω της σύνδεσής της πλέον με το δολάριο, θα συσσωρεύσει νέα δεινά. H χρηματοπιστωτική κρίση θα κορυφωθεί την άνοιξη του 1932, ενώ τα αποθεματικά θα μειωθούν δραματικά, το συνάλλαγμα θα φυγαδεύεται στο εξωτερικό και θα οργιάζουν κερδοσκοπικά παιχνίδια, με πρωταγωνιστή την Eθνική Tράπεζα. H Eλλάδα παρακολουθούσε απλώς την οικονομική κρίση να εξελίσσεται και μοιραία οδηγήθηκε στη χρεοκοπία το 1932. Aκριβώς την περίοδο που έτεινε να κλείσει τυπικά ο κύκλος της παγκόσμιας κρίσης. Xωρίς σχέδιο, σαν καράβι χωρίς πανιά...

...Το χρονικό
1929: H στενότης χρήματος», που παρατηρείται , αποδίδεται σε διάφορους συγκυριακούς λόγους και στον πόλεμο» μεταξύ τραπεζών.
1931: Tο σύνθημα δίνει η εγκατάλειψη του χρυσού κανόνα» από την αγγλική λίρα. H κυβέρνηση επιλέγει τη σύνδεση με άλλο νόμισμα χρυσής βάσης». H μετατρεψιμότητά της γίνεται πλέον μέσω δολαρίου. Γενικεύεται η κερδοσκοπία και η φυγάδευση κεφαλαίων στο εξωτερικό.
1931-1932: Aποτυγχάνουν οι προσπάθειες για σύναψη εξωτερικού δανείου.
1932: H μάχη της δραχμής» χάνεται οριστικά και εγκαταλείπει και τυπικά τον χρυσό κανόνα».Kηρύσσεται στάση πληρωμών και η τέταρτη χρεοκοπία στη νεοελληνική ιστορία είναι γεγονός (πρώτη 1827, δεύτερη 1843 και τρίτη 1893).
1933: Oι επιπτώσεις της κρίσης καταγράφονται πλέον και στους επίσημους δείκτες.
1936: Δικτατορία της 4ης Aυγούστου.

Οι συνέπειες της κρίσης
Aισθητή στενότητα χρήματος» που αντιμετωπίζεται αρχικώς από την Tράπεζα της Eλλάδος.
Στη γεωργία και ιδιαίτερα στα κατεξοχήν εξαγώγιμα προϊόντα (καπνός, σταφίδα κ.α.) -Στην πτώση των επενδύσεων που φθάνει στο κατώτατο σημείο το 1932 - 1933.
Στον δραστικό περιορισμό του μεταναστευτικού συναλλάγματος, αλλά και το ναυτιλιακό (δέσιμο» πλοίων λόγω των διεθνών συνθηκών, ανεργία ναυτικών κ.α.).
Στην παραγωγή, τους μισθούς, την κατανάλωση, την ανεργία. Eπισήμως η τελευταία από 75.000 το 1928 θα φθάσει τις 237.000 το 1932.
Oι τιμές καταναλωτή μέχρι το 1934-35 έχουν αυξηθεί πάνω από 200% σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία, ενώ οι μισθοί έχαναν την αγοραστική τους αξία. Oι εργαζόμενοι, σύμφωνα με αμφισβητήσιμα επίσημα στοιχεία, μόλις επιβιώνουν.
Περιορισμένες χρεοκοπίες σχετικά μεγάλων επιχειρήσεων και τραπεζών (Kοσμαδόπουλου στη Θεσσαλία, Tράπεζα Eθνικής Oικονομίας, Tράπεζα Bιομηχανίας).
Tα αποθέματα σε χρυσό και συνάλλαγμα στην Tράπεζα της Eλλάδος το 1928 ήταν της τάξης των 4,3 δισ. δραχμών και τον Mάιο του 1932 μόλις 176 εκατ. δραχμές.

from ssta73 ssta73 on 2008-10-27 12:08

Η κρίση συνεχίζεται...
παρά τα γιγάντια κεφάλαια στήριξης των τραπεζικών μονοπωλίων, η κρίση δε φαίνεται να κοπάζει. Τα μεγάλα χρηματιστήρια του κόσμου εμφανίζουν σήμερα την εικόνα κάποιου που πάσχει από σοβαρότατη πάθηση. Όταν οι γιατροί τού δίνουν την ενισχυμένη δόση του, αρχίζουν να αχνοφαίνονται στο πρόσωπό του κάποια αμυδρά χαμόγελα και αναλαμπές ζωής. Οταν σταματούν οι επιδράσεις της φαρμακευτικής αγωγής, ο άρρωστος πέφτει και πάλι σε βαριά κατάθλιψη.
Από την άλλη, υπάρχουν ενδείξεις ότι η κρίση επεκτείνεται και στη σφαίρα του παραγωγικού κεφαλαίου. Μόλις την προηγούμενη Παρασκευή, οι αμερικανικές αυτοκινητοβιομηχανίες ανακοίνωσαν χιλιάδες απολύσεις, λόγω πτώσης των πωλήσεων... Αλλά τα μηνύματα δεν είναι καθόλου ευχάριστα και στην περιφέρεια της ευρωζώνης, καθώς η κρίση φαίνεται να αγγίζει και τα τραπεζικά συστήματα σε Ουγγαρία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουκρανία κλπ.
Από την πλευρά τους, οι διεθνείς ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί (ΔΝΤ στην πρόσφατη ετήσια Σύνοδο στην Ουάσιγκτον) εκτιμούν ότι η διεθνής οικονομία μπαίνει σε ύφεση (για την ευρωζώνη προβλέπει μηδενικούς ρυθμούς ανάπτυξης), από την οποία αναμένεται να εξέλθει προς το τέλος του 2009. Αν αφήσουμε κατά μέρος την ορολογία (η αστική οικονομία δεν αποδέχεται την εκδήλωση οικονομικών κρίσεων στον καπιταλισμό, αλλά μιλά μόνο για κατάσταση ύφεσης), το ερώτημα είναι τι είδους κρίση είναι αυτή που έχει εκδηλωθεί. Πρόκειται για κρίση που πλήττει μόνο το τραπεζικό κεφάλαιο ή μπροστά μας έχουμε μια κλασική οικονομική κρίση, η οποία εμφανίζεται περιοδικά στο καπιταλιστικό σύστημα, τουλάχιστον από τις αρχές του 19ου αιώνα; Το ερώτημα δεν έχει μόνο θεωρητική σημασία. Γιατί, αν πρόκειται για την κλασική οικονομική κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου (είτε με τη μορφή του χρήματος, είτε των εμπορευμάτων), οι αποκαλούμενες «ενέσεις ρευστότητας» στο τραπεζικό σύστημα δεν αναμένεται να έχουν κανένα αποτέλεσμα. Αντίστοιχη προβληματική υπήρξε και για τη μεγάλη οικονομική κρίση του 1929. Η εκδήλωση της κρίσης μπορεί να εμφανίστηκε στο χρηματοπιστωτικό σύστημα - στα αγγεία κυκλοφορίας του κεφαλαίου - αλλά από τη στιγμή που οι πραγματικές της αιτίες βρίσκονται στις διαταραγμένες ισορροπίες που έχουν εκδηλωθεί στη σφαίρα του παραγωγικού κεφαλαίου, τότε τα τρισεκατομμύρια των κεφαλαίων στήριξης προς το τραπεζικό σύστημα είναι σαν να τα ρίχνει κανείς στη θάλασσα. Στην προκειμένη περίπτωση, επιχειρούν να θεραπεύσουν τα συμπτώματα της κρίσης, αλλά όχι τις πραγματικές της αιτίες, οι οποίες εντοπίζονται στην όξυνση των βασικών αντιθέσεων του καπιταλιστικού συστήματος.


from ssta73 ssta73 on 2008-10-27 12:08
Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

Στην περίοδο της ανοδικής φάσης του οικονομικού κύκλου, οι αντιθέσεις: εργασία - κεφάλαιο, αγορά - πώληση του εμπορεύματος, κοινωνικός χαρακτήρα της εργασίας - ατομική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της, παραγωγή του κοινωνικού προϊόντος και κατανάλωσής του εκδηλώνονται με τέτοιο τρόπο, ώστε δεν προκαλούν αναταραχές στη διαδικασία της παραγωγής και της κυκλοφορίας του κεφαλαίου, άρα και της παραγωγής και κυκλοφορίας της ενσωματωμένης στο κεφάλαιο αυτό υπεραξίας. Στις ομαλές αυτές περιόδους, το κεφάλαιο προκαταβάλλεται από τον καπιταλιστή, στη διάρκεια της παραγωγής ενσωματώνει απλήρωτη εργασία (υπεραξία) και το αυξημένο αυτό κεφάλαιο (αυτό που προκαταβλήθηκε συν την υπεραξία που απέσπασε) μπαίνει στη σφαίρα της κυκλοφορίας για να κάνει την κυκλική του κίνηση, και να επιστρέψει στην αφετηρία του. Αντίθετα, στην περίοδο της οικονομικής κρίσης, εκδηλώνονται διαταραχές τόσο στη σφαίρα της παραγωγής, όσο και στη σφαίρα της κυκλοφορίας του κεφαλαίου. Η αγορά στέλνει μηνύματα ότι έχουν διαταραχτεί οι ισορροπίες, ότι έχει υπερσυσσωρευτεί τόσο κεφάλαιο, που δεν μπορεί να το απορροφήσει στο σύνολό του. Ενα τμήμα του υπερσυσσωρευμένου αυτού κεφαλαίου θα καταστραφεί, ένα άλλο τμήμα του θα υποτιμηθεί για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί. Μαζί του, όμως, το κατεστραμμένο και υποτιμημένο κεφάλαιο συμπαρασύρει και το πλασματικό κεφάλαιο (μετοχές, γραμμάτια, ομολογίες, παράγωγα χρηματοοικονομικά προϊόντα) που, έχοντας σαν βάση το ίδιο, έχουν «χτιστεί» πάνω του. Η κρίση γενικεύεται στο εμπόριο, στα χρηματιστήρια, στις τράπεζες, συγκλονίζει συθέμελα όλο το παραγωγικό σύστημα και το στηριγμένο σ' αυτό οικοδόμημα. Η κρίση θα σιγάσει, όταν θα επιτελέσει το καταστρεπτικό της έργο, όταν οι διαταραγμένες εξωτερικές αντιθέσεις αποκατασταθούν στην αρχική τους εσωτερική ενότητα. Και κάνω στα ερείπιά της θα ξεκινήσει ο νέος κύκλος οικονομικής ανάπτυξης...